บันทึกต่างแดน ตอน ๑: "กูประเทศกำลังพัฒนา"

สมัยที่เตะบอลอยู่ไต้หวันและฮ่องกง ทุกครั้งที่เตะเสร็จพวกเราก็จะไปอาบน้ำ 
ทั้งสองประเทศเหมือนกันคือ ห้องอาบน้ำมีแค่ฝักบัวเรียงๆ กัน ไม่มีอะไรมาบดบังอนาคอนด้าของเราเลย แน่นอน! ไม่แปลกสำหรับคนอื่นๆ ที่ไม่ได้มาจากไทย แต่สำหรับผมแรกๆ ก็เขินๆ และไม่กล้าประกาศศักดิ์ดาความเป็นไทยให้เพื่อนร่วมโลกรู้ 

แต่ในเมื่อเข้าเมืองอนาคอนด้าก็ต้องอนาคอนด้าตาม ถอดก็ถอด ... 
เปลื้องผ้าหมดรีบแจ่นไปเปิดฝักบัวอาบน้ำ
ขณะที่กำลังถูๆ อย่างรวดเร็วก็มีเหมือนมีใครสักคนมาสะกิด
เจ็ดโด้ว! มึงจะมาสะกิดกูอะไรตอนนี้ หันไปเจอเพื่อนชาวอเมริกัน หันมาถามว่า "ยูมียาสระผมไหม" ... เอ่อๆ มี เอาไป (แล้วรีบๆ ไปซะ) .. มึง! ไม่ไป! สระหัวอยู่ข้างๆ แล้วมาชวนกูคุยอีก เอ่อแบบว่ากูเพิ่งเคยแก้ผ้าอาบน้ำกับคนอื่นแบบมึงๆ เข้าใจไหม จะมาซักประวัติชวนคุยอะไรตอนนี้ ...
 
"เฮ้! บอยมียาสระผม" อเมริกันหัวสบู่เอ่ยบอกเพื่อนๆ ในทีมคนอื่นให้มาเอายาสระผมที่นี่ 

ฮึๆ มากันจริงๆ ครับสามคน! ... เป็นประสบการณ์อาบน้ำครั้งแรกที่ทำให้ผม ไม่กลัวการแก้ผ้าอาบน้ำกับคนอื่นอีกเลย

ป.ล. ก่อนหน้านี้เคยไปเปลื้องผ้าแช่น้ำร้อนที่โตเกียวมาแล้วครั้งหนึ่ง
ครั้งนั้นไม่เท่าไร เพราะ เราแก้แล้วลงแช่เลย มีม่านผิวน้ำบดบังเอกราชของเราอยู่
แต่ครั้งนี้มันแบบเปิดประทุนคุยกัน
ว่าแต่พวกมึงมองอะไรกันครับ...เอ่อ..เอ่อ.. คือ เข้าใจไหมว่า "กูประเทศกำลังพัฒนา"

 
บันทึก : วิษณ์ (บอย)
 
 

 
 

Comment

Comment:

Tweet